Een fysiologische studie van Nicolo Paganini’s techniek: Een andere kijk op het vioolspel in de negentiende eeuw

Nicolo Paganini’s behendigheid heeft altijd een zekere nieuwsgierigheid opgewekt en zijn houding is vaak beschreven als esthetisch onbevallig. Iconografie weerspiegelt zijn zeker eigenaardige balans tijdens het spelen, maar in werkelijkheid wordt zijn techniek vaak geanalyseerd vanuit een moderne invalshoek en niet vanuit het oogpunt van de viooltechniek van de achttiende eeuw.

Dit onderzoek belicht de raakpunten tussen Paganini’s techniek en de belangrijkste kenmerken van de vioolpedagogie van Francesco Geminiani (1687–1762) en Pietro Antonio Locatelli (1695–1764). Het lezen van Paganini’s Caprices voor solo viool op. 1 vanuit het perspectief van die oudere speelhoudingen wordt een nieuwe sleutel tot interpretatie: die volgens de modernste parameters onelegante esthetiek kan in plaats daarvan worden begrepen als een techniek van optimalisering van oudere principes en parameters.

Een fundamenteel deel van dit onderzoek bestaat uit de praktische demonstratie dat een oudere, achttiende-eeuwse techniek de sleutel is tot een behendige en ontspannene lezing van Paganini’s solo vioolmuziek ten dienste van het muzikale discours.