Een nieuwer verhaal: Het auteurschap van de danser onthullen door middel van auto-fictief schrijven

Discussies over auteurschap in de dans richten zich vaak op juridisch eigendom en copyright. Deze onderwerpen hebben soms een negatieve bijklank omdat ze het traditionele beeld versterken van de choreograaf als 'genie' met almachtige controle over het kunstwerk. Deze kijk negeert vaak de rol van samenwerkende dansers, wiens unieke kennis, creativiteit en werkrealiteiten onderbelicht en ondergewaardeerd blijven. Met dit onderzoek breng ik de danser centraal door te verkennen hoe zij letterlijk de rol van auteur kunnen innemen. Door een creatieve schrijfpraktijk te ontwikkelen op basis van het literaire genre van auto-fictie, bied ik dansers een krachtig instrument om hun creatieve bijdragen en uitdagende ervaringen binnen de huidige artistieke werkstructuren zichtbaar te maken. Het resulterende tekstuele corpus onderzoekt: Waar ligt het unieke auteurschap van de danser? Via de analyse van narratieve technieken, stijlen en thema's van auto-fictie, zelfinterviews gebaseerd op mijn ervaring als professioneel danser, en bewegingsinterviews met dansstudenten en -professionals, creëer ik een prototype van een handleiding. Deze handleiding verzamelt auto-fictieve teksten, scores en reflecties als directe impuls om de praktijk van dansers binnen en buiten de studio te vernieuwen. Het onderzoek mondt uit in een performatieve lezing, waarin deze handleiding wordt gepresenteerd als een ruimtelijk boek, tot leven gebracht door beweging, gesproken en geschreven tekst.