Otolitalgie: een visuele verkenning van de groeven van de tijd

De otoliet is een kalkafzetting in het binnenoor van vissen. Het is een markering van hun persoonlijke geschiedenis: deze
registreert hun bewegingen en de verstoringen in de omgeving die ze tegenkwamen. Net als de meeste sterren onthullen
otolieten iets dat was, maar niet meer bestaat. Terwijl ik een transversale as bewandel van onze ster naar de zee, van
macro naar micro, wil ik indrukken plastisch vertalen: die van de zon en die van otolieten.
Hoe is het mogelijk om ruimtelijk-temporele indrukken te onthullen die verankerd zijn in de materie? Wat vertelt deze
ecopoëtische openbaring ons? Hoe kunnen we dit geheugen lezen op een breder milieuvlak?
In een ecopoëtisch perspectief verken ik de ruimtelijk-temporele indruk van otolieten in dialoog met mijn artistieke
benadering, van de Middellandse Zee tot de Schelde. Om dit project tot een goed einde te brengen, zullen verschillende
fasen doorlopen worden: Ontdekking van de otolieten; Varen aan boord van een zeilboot omgevormd tot een gevoelig
organisme, met visuele en geluidssensoren; Wetenschappelijke bijeenkomsten; Vergelijking van Solargrafieken en
otolieten op visueel en chronobiologisch niveau; Het creëren van otolieten in porselein, verpakt in glas - een soort
tijdcapsule; Schrijven over een mogelijke toekomst van otolieten, waarbij het verdwijnen van bepaalde vissoorten aan de
orde wordt gesteld.
Dit project zal worden uitgevoerd in de vorm van collectieve en multidisciplinaire bijeenkomsten. Beelden,
geluidssculptuur en schrijven zullen worden samengebracht in een tentoonstelling en een publicatie, binnen een
onderzoeksdynamiek die mij ook na deze twee jaar zal vergezellen.