Verkennend onderzoek naar het definiëren van resonantie

De perceptuele beoordeling van stemkarakteristieken op glottisniveau (i.e. bepaald door trilling en sluiting van de stemplooien) is sinds lang een onderwerp van onderzoek. In een eerder onderzoeksproject werd een trainingsinstrument voor het beoordelen van stemkwaliteit ontwikkeld en geëvalueerd. Echter, stem en spraak worden ook beïnvloed door supraglottale kenmerken. De vorm en grootte van de resonantieruimtes bepalen de versterking en het timbre van het stemgeluid en worden daarom steeds meegenomen in zowel onderzoek als behandeling. In tegenstelling tot de beoordeling op glottaal niveau, zijn er voor het supraglottale niveau geen algemeen aanvaarde parameters gedefinieerd en is er geen consensus over hoe resonantie beschreven moet worden. Ook is er nog onvoldoende duidelijkheid over de relatie tussen bepaalde kenmerken van resonantie en objectief meetbare parameters. 
In de logopedische praktijk is het evalueren van resonantie niet alleen relevant voor patiënten met stemstoornissen; ook patiënten met motorische spraakstoornissen (MSS) worden op diverse spraakkenmerken onderzocht om vervolgens op basis van de specifieke beperkingen een behandelplan samen te stellen.