Het onderzoek analyseerde de voorspellers van levenskwaliteit in termen van ondersteuning voor mensen met verstandelijke beperkingen en ontwikkelingsstoornissen.
Ondanks de huidige vraag naar geïntegreerde sociale- en gezondheidssystemen om meer en betere zorg te bieden tegen lagere kosten, is er weinig bekend over hoe dienstencentra voor mensen met verstandelijke beperkingen en ontwikkelingsstoornissen middelen gebruiken om aan individuele ondersteuningsbehoeften te voldoen. Met behulp van gegevens uit een groot nationaal onderzoek dat werd uitgevoerd onder meer bij 1000 Italiaanse cliënten van dienstencentra onderzochten we de invloed van individuele ondersteuningsbehoeften en socio-ecologische factoren op het gebruik van middelen bij geïndividualiseerde ondersteuningsplanning. De resultaten lieten zien dat een persoonsgerichte aanpak geen onderscheid maakte op basis van geslacht of niveau van intellectueel functioneren, terwijl personen met een hoge intensiteit van ondersteuningsbehoeften relatief weinig ondersteuning ontvingen. We ontdekten ook dat een flexibele parametrische benadering voor het modelleren van gezamenlijke ondersteuning voor participatie in de gemeenschap, adaptieve vaardigheidstraining en professionele zorg om functioneren mogelijk te maken, een goede beschrijving geeft van het gebruik van individuele middelen en daarom wordt de toepassing ervan bij het modelleren van het gebruik van middelen in complexe zorg aanbevolen. Implicaties voor dienstverleners die een model voor ondersteuningsbehoeften overwegen voor een rechtvaardige toewijzing van middelen bij gepersonaliseerde planning worden besproken. Dit onderzoek resulteerde in een artikel.
