Gelijkspel?!

Elke jongere heeft recht op een eigen ingevulde vrije tijd. Deelnemen aan vrijetijdsactiviteiten leert jongeren onder andere om beter in te schatten wat hun interesses en mogelijkheden zijn en heeft bovendien een positieve invloed op de gezondheid. Sport is één manier om dit in te vullen. Studies tonen duidelijk aan dat jongeren in armoede minder participeren in reguliere sportclubs dan leeftijdsgenoten.

Om dit te ondervangen zien we verschillende doelgroepspecifieke initiatieven opduiken om jongeren in kwetsbare posities bij sport te betrekken. Uit onderzoek blijkt dat deze initiatieven de juiste jongeren bereiken en van grote meerwaarde zijn. Niettemin is het van belang dat jongeren de reële keuze blijven hebben om ook buiten die specifieke context aan sport deel te nemen.

In dit onderzoek willen we door middel van een casestudie nagaan hoe jongeren in armoede kijken naar het al dan niet doelgroepspecifiek aanbieden van sport, wat voor hen een reguliere sportclub tot een ‘veilige’ omgeving kan maken en wat ze hierbij verwachten van clubs en coaches? Ten tweede bevragen we het bestuur en de coaches binnen reguliere sportclubs: zien ze het als hun verantwoordelijkheid om in te zetten op inclusief sporten? Maar ook: is er effectief draagvlak om hun werking aan te passen in functie van de doelgroep? En wat hebben clubs nodig om hierin verder te ontwikkelen? Ten derde onderzoeken we welke rol de leerkracht LO kan spelen als verbindende figuur.

Deze studie biedt inzicht in de reële noden, wensen/verwachtingen en mogelijkheden van de jongeren in armoede zelf en van het aanbod op het terrein. Door het hanteren van een oplossingsgerichte focus resulteert dit onderzoek in tips en tricks die het werkveld in staat stelt gegrond na te denken over inclusief sporten in regulier clubverband en hoe dit kan bevorderd worden.