Gesitueerde kunstenaarspraktijken herdenken. Op weg naar collectieve plaatsen voor verbeelding.

Dit transdisciplinaire onderzoek in de kunsten is praktijk-gebaseerd; het bouwt verder op mijn site-specifieke installaties en gesitueerde artistieke performance praktijk. Ik begrijp gesitueerde artistieke praktijken als het vormen van tijdelijke plekken voor het verkennen, uitwisselen en creëren van kennis in collectiviteit door middel van diverse kunstvormen zoals tijdelijke sculpturen, ge-expandeerd tekenen (expanded drawing) alsook lichaamsbeweging.

Deze praktijken vormen een uitdaging voor overeenkomsten tussen in-situ, site-specifieke en site-sensible interventies. Met deze studie wil ik een kloof onderzoeken die ik heb opgemerkt tussen de ruimtelijke/temporele dimensie van mijn werk en het automatisme van het publiek of de deelnemers om esthetische ervaringen individueel waar te nemen. Ik betoog dat gesitueerde artistieke praktijken – sterk beïnvloed door het neoliberale economische systeem – verworden tot een mobiel, afstandelijk discours dat de relaties tussen bewuste wezens, hun verhalen en territoria verwatert.

Ik stel voor om gesitueerde artistieke praktijken te heroriënteren door hun historiciteit te herzien via dekoloniale theorieën en praktijken. Mijn onderzoek richt zich op drie hoofdaspecten: de relatie tussen context en plaats-maken, hedendaagse inzichten over en het herdefiniëren van de begrippen site en common ground en als derde aspect publieksparticipatie, meer specifiek individuele en collectieve betrokkenheid.

Het onderzoek stelt als methodologie de collectieve co-creatie van performatieve partituren (scores) voor, opgevat als geschreven of op materiaal gebaseerde notaties of scripts voor verschillende denkwijzen. Het doel is om hun toepasbaarheid na te gaan voor het aanleren van kennis en tegelijkertijd het creëren van collectieve plekken voor verbeelding.