Ludognosis – De epistemische, kritische en esthetische eigenschappen van kaartspellen met een focus op coöperatieve singleplayer-spellen

Ludognosis onderzoekt kaartspellen als kennissystemen en experimentele kunstvormen, geïnspireerd door mediatheorie, taalfilosofie en game studies. Dit gebeurt binnen een zelf-reflexief en speelbaar kaartspel. Het project verkent de epistemische, kritische en esthetische mogelijkheden die eigen zijn aan coöperatieve kaartspellen ontworpen voor solo-spel.

Opgebouwd uit thematisch verbonden hoofdstuk-decks, onderzoekt Ludognosis eerst de historisch gegroeide functies van kaarten—zoals hun rol als primaire spelmechaniek, tegels, randomisatoren, telmiddelen en instructietools—en plaatst deze in de context van hun oorsprong in het oude China.

Vervolgens volgt het de ontwikkeling van coöperatieve solo-spellen, met een analyse van Pandemic (2008) als sleutelvoorbeeld dat eigentijdse ervaringen van sociale isolatie weerspiegelt.

Kritische epistemologieën worden benaderd via het historische voorbeeld van Vogelspiel, waarmee onderzocht wordt hoe kaarten instructieve inhoud belichamen en taalhandelingen uitvoeren. Tot slot introduceert Ludognosis een logaritmische schaal, geïnspireerd door netwerktheorie, die aanzet tot relationeel en multiscalair denken over sociale fenomenen—van het individuele tot het globale niveau.

Voortbouwend op eerdere projecten zoals Dream Patterns en Horizontal Twilight Spells, wil Ludognosis filosofische inzichten en kritische kaders articuleren die enkel toegankelijk worden via het interactieve, relationele en belichaamde medium van kaartspellen.