Onszelf opnieuw weven

Reweaving Ourselves is een onderzoeksproject dat de link met textiel wil herstellen door de relatie tussen
wever en materiaal te waarderen en te humaniseren, als een manier om weerstand te bieden aan de
dichotomie tussen tijd en productie in geïndustrialiseerde samenlevingen. De verbinding van weven met de
natuur is sterk geworteld in inheemse tradities van het Globale Zuiden, maar meer recent ook in de industrie.
Door dit pad te volgen, wil dit project een intieme en sensorische relatie met textielmaterialiteit naar voren
brengen en hierdoor een dekoloniaal begrip van kunst en ecologie.
Reweaving ourselves omvat het creëren van een reeks werken die betrekking hebben op de mummificatie
van fruit en groenten, als een daad van behoud en zorg voor het leven zelf, met een erkenning van de
menselijke afhankelijkheid van de natuur. Hiervoor wordt katoen gebruikt om hoezen te weven en wordt de
ontbinding van het levende lichaam ondersteund. De gemummificeerde objecten vertellen een bepaald
verhaal, de cyclus van leven en dood, en hoe je voor een "levend beeldhouwwerk" moet zorgen.
Het onderzoek naar deze liminale ruimte tussen leven en dood, de constante mutatie van levende
organismen, die het vergankelijke trotseren, vormt de kern van dit project. Het stelt de vraag hoe organisch
materiaal desondanks in stand kan worden gehouden in de tijd, zoekt naar concepten van bestendigheid in
deze delicate staat van onderlinge afhankelijkheid en creëert nieuw begrip door middel van materiaal- en
sociaal onderzoek naar textieltechnieken en -geschiedenissen en biedt zo alternatieve manieren om kunst te
socialiseren richting milieubewustzijn en ecologisch denken.