Ontwikkelingsstotteren bij kinderen

Ontwikkelingsstotteren is een neurologische spraakstoornis die zich meestal manifesteert rond de leeftijd van 33 maanden en een levenslange prevalentie van 0,7% heeft. Hoewel sommige kinderen natuurlijk herstellen, kan chronisch stotteren leiden tot aanzienlijke psychosociale gevolgen. Vroegtijdige therapie voor de leeftijd van zes jaar is het meest effectief, maar eerstelijnshulpverleners verwijzen vaak niet tijdig door naar gespecialiseerde logopedisten vanwege een gebrek aan kennis over stotteren. 

Onderzoek van Eggers en Van Eerdenbrugh (2021) toont aan dat eerstelijnshulpverleners vaak ouders adviseren om af te wachten, wat niet in lijn is met de huidige inzichten. Dit leidt tot gezondheidsongelijkheid, aangezien mondige ouders zelf het initiatief nemen om contact op te nemen met een stottertherapeut. Hun studie (2018-2021) onder 432 hulpverleners onthulde een gebrek aan actuele kennis over stotteren, wat resulteert in inadequate doorverwijzingen. 

Om dit probleem aan te pakken, ontwikkelden Van Eerdenbrugh et al. (2023) in samenwerking met Kind en Gezin, gecertificeerd sensibiliseringsmateriaal en artikelen voor medische tijdschriften. Dit project richt zich op het in gebruik nemen en testen van dit materiaal via een 'Train and educate stakeholders Strategy' voor hulpverleners en een 'Engage consumers Strategy' voor ouders.