Over de permanente wording van de beeldhouwkunst en het verleden en de momenten waarop ze samenvallen

In dit onderzoek bevraag ik als beeldhouwer en historica de verwerking van een gewelddadig heden en verleden dat meerdere generaties aanbelangt. Hiervoor vertrek ik vanuit mijn eigen praktijk als beeldhouwer en vanuit hedendaagse kritiek op specifieke kunstenaars die al dan niet legitimiteit en autoriteit toegekend worden om zich vanuit hun beeldend werk tot een conflictueus maatschappelijk gegeven te verhouden.

Het opzet is tweevoudig: mijn eigen getuigenis vanuit mijn beeldend werk als kunstenaar en status quaestionis over de receptie van de getuigenis van specifieke kunstenaars. Voor beide doelstellingen val ik terug op het artistiek en theoretisch kader dat ik in mijn praktijk als beeldhouwer en in mijn boek "De onversnedenheid: Over sculptuur als belichaamde denking" ontwikkeld heb, samen met de kennis die ik als historica vergaard heb.

Concreet werk ik van hieruit aan een:
- verdieping van mijn artistieke praktijk als beeldhouwer: het maken van beeldend werk om vanuit de specificiteit gestalte te geven aan de zintuiglijkheid der dingen en de zintuiglijkheid van wat de mens is
- samenwerking met hedendaagse kunstenaars, deskundigen, curatoren, studenten in de vorm van gesprekken en tentoonstellingen waaronder Carine Fol, Ronald Ophuis, Max Pinckers, Simon Delobel
- onderzoek naar het oeuvre van Beuys door een selectie van zijn werken te bezichtigen en vanuit mijn onderzoeksinsteek te bevragen; koppeling van dit onderzoek aan mijn kennis van de historiografie over de Tweede Wereldoorlog, overgangsgerechtigheid en huidige conflictueuze realiteiten.

Voorgestelde output:
Tentoonstelling in samenwerking met Carine Fol, Hans Theys, Simon Delobel.

Internationaal colloquium over het werk van Pinckers en Ophuis in samenwerking met KIOSK Gent.