Relational Realities ~ Decentering Design

De betekenissen die we als samenleving aan natuur geven, zijn gevormd door een lange culturele en economische geschiedenis die heeft geleid tot houdingen van afstandelijkheid en dualiteit. Natuur wordt gezien als iets dat los staat van de mens en ten dienste staat van een menselijke economie. Dit antropocentrische wereldbeeld beschouwt natuur als verbruiksobject, wat in verhalen, politieke processen, handelingen en onze omgang met de ruimte wordt bestendigd.

Het landschap, en de manieren waarop we ze opdelen, begrenzen, toe-eigenen en veranderen, weerspiegelt deze houding. We behandelen niet-menselijk leven alsof het van minder waarde is, en om dat te verantwoorden cultiveren we een houding van menselijke superioriteit. Ook ons rechtvaardigheidsdenken wordt op die manier beperkt. Die houdingen hebben onder meer mee geleid tot problemen zoals klimaatverandering, biodiversiteitsverlies, een onhoudbaar landbouwmodel en een algehele vervreemding van onze leefomgeving.

Met dit onderzoek willen de dualiteit tussen mens en natuur doorbreken, en vanuit een meer-dan-menselijk [MDM] perspectief onderzoeken wat de landschappelijke implicaties daarvan zijn. Via intensieve trajecten in samenwerking met ruimtelijke professionals, experimenten in een living lab en via inspiratie uit andere projecten, zoeken we naar manieren (tools en processen) waarmee landschappelijke inrichting kan bijdragen aan het herstel van de relatie tussen mens en omgeving.

Omdat ook professionals handelen vanuit cultureel ingegeven ideologieën, bekijken we hoe verhalen, spel en rituelen een culturele impact kunnen hebben die verder reikt dan ruimtelijke disciplines alleen. Op die manieren draagt dit onderzoek bij aan een wereld die niet alleen rechtvaardiger en duurzamer is, maar een waarin de mens zich opnieuw meer verbonden kan voelen met een wereld die fundamenteel gedeeld is.