Samen met vakleraren via kunstzinnige reflectieateliers op zoek naar wat het betekent om leraar te zijn in een context van digitale didactiek

Naar aanleiding van de coronacrisis heeft het onderwijs in 2020 massaal moeten kiezen voor allerlei vormen van digitale didactiek. De urgentie van het moment plaatste iedereen noodgedwongen achter de computer. Ook nu bepaalt de digitale drive de agenda. Is deze digitale aanpak het nieuwe normaal? Of kan er op de ontkoppelingspedaal gedrukt worden? Kan de fundamentele vraag naar de verhouding tussen vakdidactische praktijk en didactische technologie gesteld worden? En dat niet als een theoretisch issue maar vanuit een praktijkgerichte bezorgdheid? Voorliggend project maakt ruimte voor deze vragen en zal samen met vakleraren reflectieateliers opzetten.

Onze onderzoekshypothese stelt dat kunst bij uitstek een medium is dat het onderwijs kan helpen om deze vragen tot hun recht te laten komen. Controversiële kunstwerken installeren immers een afstand en belichten zo zaken vanuit een onverwacht perspectief. We voorzien reflectieateliers waarin drie verschillende kunstdisciplines (literatuur, film & beeld) op een (on)rechtstreekse wijze de relatie tussen vakdidactiek en technologie aan de orde brengen. Het doel is om vanuit deze confrontatie de plaats en de betekenis van een leraar in het digitaliserende onderwijs te onderzoeken en zodoende een puur operationele aanpak te overstijgen. De ervaringen in deze ateliers worden via de projectoutput (publicaties, presentaties, projectevents) geregistreerd en hiermee inspireren we leraren om op een meer bewuste manier om te gaan met de digitale uitdagingen in onderwijs.