Tijd en technologie in Beethovens pianosonates

Op het einde van de negentiende eeuw begon in de pianobouw een proces van standaardisering. Dit proces uitte zich voornamelijk in mechanische betrouwbaarheid, toonsterkte en dynamische reikwijdte. Tegelijkertijd, mogelijk als reactie hierop, ontstond er een trend van normalisering onder uitvoerder-pianisten. Hoewel de interpretatie van zogenaamd klassiek en pre-romantisch repertoire verrijkt werd in termen van dynamiek, leidde dit tot een verarming op het gebied van flexibiliteit in timing. Desondanks bevatten traktaten uit de laat-achttiende eeuw veel informatie over dit onderwerp.

Voor de uitvoering van repertoire uit het einde van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw blijft het echter lastig om de volledige omvang en proportie van deze praktijken te doorgronden. In een studie van Beethovens pianosonates op verschillende soorten pianofortes onderzoek ik de mogelijkheden en grenzen van historisch aangepaste noties van tijd, agogiek en flexibiliteit.