Vrouwelijke neurodiversiteit in de kunsten - over het onstsluiten van een ruimte

Ook zijn er recent veel stappen gezet om instituties in de kunstwereld toegankelijker te maken, maar deze beperken zich toch vaak tot het opzetten van een rolstoelramp.

Binnen de groep van mensen met een handicap lijkt een bepaalde groep nog te vaak over het hoofd gezien te worden: mensen met autisme, dyslexie of andere ‘afwijkingen’ die neurodivergent genoemd worden. Vooral neurodivergente vrouwen zijn nog meer onzichtbaar, omdat hun beperking zich anders manifesteert dan bij mannen.

Het voorgestelde onderzoek wil recente inspanningen aanvullen om het kunstenveld veiliger en toegankelijker te maken. Het richt zich op de volgende onderzoeksvraag: hoe kunnen artistieke praktijken ruimte creëren voor neurodivergente vrouwen? De antwoorden op deze vraag zullen de huidige kennis over neurodiversiteit vergroten en actuele discussies over intersectionaliteit ondersteunen. Door te wijzen op specifieke behoeften en talenten, biedt het onderzoek steun aan neurodivergente kunstenaressen.

De bestaande kloof tussen het aantal neurodivergente kunstenaressen en het kunstenveld wordt verkleind door: a) kennis over vrouwelijke neurodiversiteit aan te vullen door artistiek onderzoek naar het neurodivergente lichaam in relatie tot de ruimte, b) het creëren van hulpmiddelen om noodzakelijke veranderingen in het kunstenveld te bewerkstelligen, en c) deuren te openen voor gemarginaliseerde groepen om toegang te krijgen tot instituties in het kunstenveld.